SINAMPAL AKO NG TATAY KO SA HARAP NG LAHAT DAHIL SA “WALANG KWENTANG” REGALO KO. NAGLAYAS AKO AT DINUKOT NG ISANG KOTSE—PARA LANG MATUKLASAN KUNG SINO ANG TUNAY KONG AMA.
Ako si Elara. Sa buong buhay ko, pinalaki ako ng aking amang si Don Arturo na parang isang estranghero sa sarili naming bahay. Habang ang kapatid kong si Marco ay binibigyan ng mga mamahaling sasakyan at walang-hanggang papuri, ako ay itinuring na parang alipin.
Ngayong gabi ay ang ika-60 na kaarawan ni Papa. Ginanap ang isang marangyang salu-salo sa aming mansyon na dinaluhan ng mga sikat na negosyante at pulitiko.
Nang oras na para sa bigayan ng regalo, buong pagmamalaking inabot ni Marco ang susi ng isang bagong Ferrari. Nagpalakpakan ang lahat. Niyakap siya nang mahigpit ni Papa.
Nang ako na ang mag-aabot ng regalo, tahimik ang buong bulwagan. Hawak ko ang isang maliit na kahon na gawa sa kahoy. Sa loob ng tatlong buwan, palihim kong pinag-ipunan at pinaghirapang ipa-restore ang isang lumang pocket watch na pag-aari ng yumaong lolo namin—ang nag-iisang bagay na alam kong may sentimental na halaga para kay Papa.
Nanginginig ang mga kamay ko nang iabot ko ito sa kanya. “Happy Birthday, Papa.”
Binuksan niya ang kahon. Nang makita niya ang lumang relo, kumunot ang noo niya. Inaasahan niya siguro ay isang mamahaling Rolex, tulad ng ibinibigay ng mga kasamahan niya sa negosyo.
Dinampot niya ang relo at tinignan ito nang may matinding pandidiri.
“Ano ‘to?!” umalingawngaw ang boses niya sa buong sala. “Isang lumang basura?!”
“P-Papa, ‘yan po ang relo ni Lolo—”
Bago ko pa matapos ang sasabihin ko, itinaas niya ang kanyang kamay.
PAK!
Isang malakas at malutong na sampal ang dumapo sa pisngi ko. Napakalas ng pwersa kaya natumba ako sa malamig na marmol na sahig. Nalaglag ang relo at nabasag ang salamin nito.
Napasinghap ang mga bisita, ngunit walang nagtangkang umawat. Tumawa lang nang mahina si Marco at ang stepmom ko.
“Anong klaseng walang kwenta at walang silbing regalo ito?!” bulyaw ni Papa habang nakaduro sa akin. “Katulad ka rin ng regalong ‘yan! Isang malaking pabigat! Huwag mo akong ipahiya sa harap ng mga bisita ko!”
Hinawakan ko ang namumula kong pisngi. Ang sakit ng sampal ay mabilis na napalitan ng pighating dumurog sa puso ko. Wala akong ginawang tama sa paningin niya.
Hindi ko na kaya. Tumayo ako, lumuluha ang mga mata, at tumakbo palabas ng mansyon.
Wala akong dalang pera o cellphone. Suot lang ang aking simpleng damit, tumakbo ako sa ilalim ng madilim na kalsada at lumalakas na ulan. Umiyak ako nang umiyak hanggang sa manlabo ang paningin ko.
Halos isang oras na akong naglalakad nang makapansin ako ng isang mahaba at itim na Maybach na bumubuntot sa akin.
Bumilis ang tibok ng puso ko. Binilisan ko ang paglalakad, pero huminto ang sasakyan sa mismong harapan ko. Bumukas ang mga pinto at mabilis na bumaba ang dalawang lalaking nakasuot ng itim na suit.
Bago pa ako makasigaw o makatakbo, hinawakan nila ang magkabilang braso ko. Hindi sila nanakit, pero ang higpit ng hawak nila ay sapat para hindi ako makawala. Inakay nila ako at mabilis na itinulak papasok sa likuran ng sasakyan.
Click. Na-lock ang pinto.
Nanginginig ako sa takot. Nakasandal ako sa pinto ng kotse, humihikbi, at naghihintay ng pinakamasamang mangyayari. Akala ko katapusan ko na.
Ngunit nang umandar ang sasakyan at bumukas ang maliit na ilaw sa loob, napansin ko ang lalaking nakaupo sa kabilang dulo ng upuan.
Isa siyang matangkad at eleganteng lalaki, marahil nasa 60s din ang edad. Nakasuot siya ng bespoke suit at may hawak na isang manipis na folder. Ang kanyang mga mata ay hindi nagbabadya ng panganib—sa halip, puno ito ng luha at labis na pananabik.
Tinitigan niya ang pisngi ko na may marka pa rin ng sampal ni Arturo. Nag-igting ang panga niya sa galit nang makita iyon, pero nang tumingin siya sa mga mata ko, bigla siyang naging malambot.
Iniabot niya ang isang malinis at panyong seda para punasan ang mga luha ko.
“Hello, darling,” malumanay at nanginginig niyang bati. Ang boses niya ay nagbibigay ng kakaibang kapanatagan na hindi ko kailanman naramdaman. “Ako ang tunay mong ama.”
Nanlaki ang mga mata ko. “P-Po? S-Sino po kayo? Anak po ako ni Arturo!”
Umiling ang lalaki. Binuksan niya ang folder na hawak niya at inilapag sa hita ko. Laman nito ang isang DNA Test Result at isang lumang litrato ng isang sanggol na may birthmark sa likod ng tainga—eksaktong katulad ng sa akin.
“Ako si Don Lorenzo Valderama,” pakilala niya. Isa sa mga pinakamakapangyarihang bilyonaryo sa Asya—pangalang madalas kong marinig na kinaiinggitan ni Arturo.
“Dalawampung taon na kitang hinahanap, Elara,” patuloy ni Lorenzo, tumutulo ang luha niya. “Dating empleyado ko si Arturo. Ninakaw ka niya sa ospital noong pinanganak ka bilang paghihiganti dahil natanggal siya sa trabaho. Pinalabas niyang namatay ka, at ginamit ka niya para saktan ako kahit hindi ko alam.”
Napatakip ako sa bibig ko. Kaya pala… kaya pala kahit kailan ay hindi niya ako tinuring na pamilya. Ginawa niya lang akong punching bag para sa galit niya sa tunay kong ama.
Niyakap ako ni Lorenzo nang napakahigpit. Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, naramdaman ko ang tunay at purong pagmamahal ng isang magulang.
“Ligtas ka na, anak ko. Wala nang mananakit sa’yo,” bulong niya habang yakap ako.
KINABUKASAN…
Puno ng hangover at kayabangan si Arturo nang magising siya sa kanyang mansyon. Nag-aalmusal sila ni Marco nang biglang may dumagundong na ingay mula sa labas.
Sunod-sunod na pumasok ang mga bodyguards, mga pulis, at mga abogado sa loob ng kanilang bahay.
Nanlaki ang mga mata ni Arturo nang makita niya kung sino ang naglalakad papasok. Si Don Lorenzo Valderama. At sa tabi nito, nakahawak sa braso niya, ay ako—nakasuot ng isang napakagandang damit at walang bakas ng takot.
“L-Lorenzo?! Anong ginagawa mo rito?! At bakit mo kasama ang walang kwentang babaeng ‘yan?!” sigaw ni Arturo.
Tinitigan siya ni Lorenzo nang malamig. “Ang tinatawag mong walang kwenta, ay ang nag-iisang tagapagmana ng Valderama Empire.”
Namutla si Arturo. Nalaglag ang tinidor na hawak ni Marco.
“O-Officer! Trespassing ang mga ‘to!” panic ni Arturo.
Ngunit naglabas ng dokumento ang mga pulis. “Mr. Arturo, inaaresto po namin kayo para sa kasong Kidnapping, Child Abuse, at Corporate Fraud. Nabili rin po ni Don Lorenzo ang lahat ng shares ng kumpanya niyo ngayong umaga. Wala na po kayong ari-arian.”
“H-Hindi totoo ‘yan!” umiiyak na luhod ni Arturo. Tumingin siya sa akin, nagmamakaawa. “Elara! Anak! Pinalaki kita! Sabihin mo sa kanila, pamilya tayo!”
Tinignan ko siya. Wala na akong nararamdamang awa. Hinawakan ko ang kamay ng tunay kong ama.
“Sabi mo kagabi, isa akong walang silbing pabigat,” kalmado kong sagot. “Kaya tinanggal ko na ang sarili ko sa buhay mo. I-enjoy mo ang regalo ko sa ika-60 na kaarawan mo, Arturo. Ang pagbagsak ng buong buhay mo.”
Tinalikuran namin sila habang kinakaladkad si Arturo at Marco palabas ng bahay nila.
Simula noong araw na iyon, naranasan ko ang buhay ng isang tunay na prinsesa—hindi dahil sa dami ng pera ng tunay kong ama, kundi dahil sa walang-katumbas na pagmamahal at pag-aalaga na ibinigay niya sa akin araw-araw. Napatunayan ko na ang pagtakbo palayo sa dilim ay ang unang hakbang para matagpuan ang tunay mong liwanag.
